Het verrekeningsverbod in uw contract

Een te veel gefactureerd bedrag kan gevonden zijn, in cijfers bevestigd en toch niet bruikbaar op de manier die vanzelfsprekend zou zijn — door het af te trekken van de volgende factuur van dezelfde vervoerder. Dat doet één contractbepaling.

Wat de bepaling met de kasstroom doet

Een verrekeningsverbod betekent dat het volledige factuurbedrag moet worden betaald en de vordering afzonderlijk moet worden ingesteld. Het geld gaat er nu uit en komt — als het komt — later terug, na een eigen procedure.

Het verschil is niet louter boekhoudkundig. Zolang het bedrag nog bij u staat, is de onderhandelingspositie de ene; is het betaald, dan een andere. Daarom weegt deze bepaling vaak zwaarder dan het tarief waarover werkelijk is onderhandeld.

Drie antwoorden, geen twee

Het contract lezen geeft een van drie uitkomsten: verrekening is duidelijk toegestaan, duidelijk verboden, of er wordt helemaal niets over gezegd. Het derde is niet hetzelfde als het tweede, en het rapport vermeldt het ook zo — “niet vastgesteld”, niet “verboden”.

Dat is geen formaliteit. Ontbreekt de bepaling, dan volgt het antwoord uit het toepasselijke recht en de omstandigheden, en dat is een vraag voor uw advocaat. Zouden wij zo’n geval als “verboden” weergeven, dan namen wij een mogelijkheid weg die het contract niet heeft weggenomen.

Wanneer de bepaling zelf een vraag oproept

Beperkt de bepaling niet alleen verrekening maar raakt zij ook de vertragingsrente, dan stelt het rapport een vraag op grond van artikel 7 van richtlijn 2011/7 — of het beding kennelijk onbillijk is en of het naar het toepasselijke nationale recht afdwingbaar is. Dat is een vraag voor een advocaat, voorgelegd met het letterlijke citaat; de geldigheid van de bepaling beoordelen wij niet.

Welke formulering u kunt vragen

Wordt het contract heronderhandeld, dan volstaat één zin:

De klant heeft het recht gegronde vorderingen over facturen te verrekenen met verschuldigde bedragen.